Ιούνιος 2050, αρχές, στην Αθήνα, μεσημέρι. Το θερμόμετρο έχει σκαρφαλώσει στους 40 βαθμούς υπό σκιά. H ατμόσφαιρα βαριά, τοξική, με μια παράξενη μουντάδα και υγρασία που σου κόβει την ανάσα. Η στάθμη εκπομπών αερίων είναι σε συναγερμό. Οι πολίτες κυκλοφορούν με μάσκες μιας χρήσεως, σαν χαρτομάντηλα έπειτα από επίμονη καταρροή. Πυκνή ομίχλη, είχε βάψει από προχθές τον ουρανό με την σκόνη της Αφρικής, για να προσθέσει άλλο έναν λόγο στους Αθηναίους να περιοριστούν μέσα με τα κλιματιστικά τους. Την τελευταία τριετία, ο αριθμός κυκλοφορίας των αυτοκινήτων είχε τριπλασιαστεί, η ατμοσφαιρική ρύπανση είχε περιορίσει τις μετακινήσεις των Αθηναίων που δεν έβγαιναν ούτε να πάρουν τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας. Το πάρκινγκ είχε γίνει καθημερινό κυνήγι θησαυρού. Η υπέρογκη αύξηση της τιμής της αμόλυβδης ; στα 5 νευρώ το λίτρο (νόμισμα χαμηλότερης αξίας από το ευρώ, που δόθηκε στην κυκλοφορία από την Ε.Ε. στις χώρες της Νότιας Ευρώπης), είχε αναγκάσει τους πρατηριούχους, να πουλούν νοθευμένη βενζίνη σε χαμηλότερη τιμή, εν γνώσει της πολιτείας που έκανε τα στραβά μάτια. Φαύλος κύκλος.

Τα δελτία ειδήσεων, διέκοπταν την κανονική ροή του προγράμματος, με έκτακτα δελτία, κρούοντας το κώδωνα κινδύνου. Για τις επείγουσες ανάγκες, τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας, παρέμειναν ανοικτά όλο το 24ωρο. Ουρές από ασθενείς με αναπνευστικά προβλήματα, εγκατεστημένοι σε πρόχειρους καταυλισμούς στις πλατείες, και στα πάρκα, είχαν κατακλείσει τα κέντρα υγείας εκλιπαρώντας για τις πρώτες βοήθειες, ενώ ομάδες του Σκάϊ , «Όλοι μαζί μπορούμε», μοίραζαν μάσκες, μπουκάλια με νερό και σακούλες με παγάκια στους μισολιπόθυμους πολίτες.

Ο κύριος Παπαχρήστου, ανεβαίνει με γρήγορες δρασκελιές τα σκαλιά του «Μητέρα». Δεν δείχνει να ενοχλείται από την ζέστη, ούτε από τις ουρές στα επείγοντα, και την βαριά ατμόσφαιρα. Όμορφος άντρας, γύρω στα 40, σύγχρονος Απόλλωνας, ψηλός, ευθυτενής, με λευκό παντελόνι λινό και λευκό τι σερτ, φορεμένο κατάστηθα, όπου διαγράφονταν οι γυμνασμένοι του μυς. Μόλις έφτασε στο προαύλιο, διέσχισε γρήγορα τον διάδρομο, η φιγούρα του πέταγε, λευκή οπτασία, να ξεχωρίζει ανάμεσα στο πλήθος του νοσοκομείου. Μόλις φτάνει στον τελευταίο όροφο, ο αέρας αλλάζει σε περιβάλλον vip.
– Παπαχρήστου! λέει κοφτά το όνομά του στο θυροτηλέφωνο. Συνεπής στο ραντεβού. Η κοπέλα με λουκ διαστημικό, ξυρισμένο κεφάλι και μεγάλους ασημί κρίκους στα αυτιά, τρέχει να τον υποδεχθεί μ’ ένα χαμόγελο. Τον οδηγούν αμέσως στο γραφείο της Διευθύντριας «Γενετικής και Εμβρυολογίας» του «Μητέρα» της κυρίας Λίντερ.

– Έχω σπουδαία νέα για εσάς, Κύριε Παπαχρήστου. Όπως σας εξήγησα, βρήκαμε τρεις δότριες συμβατές με τον δικό σας τύπο και τις προτιμήσεις σας.
– Καθυστερήσατε πολύ !
– Όπως γνωρίζετε, τα ζητήματα αυτά, θέλουν τον χρόνο τους. Κινήσαμε τις διαδικασίες με τις Τράπεζες Γενετικής Ευρώπης και Αμερικής, για να επιλέξουμε τις δότριες. Ο κύριος Παπαχρήστου την κοιτάζει με μια έκφραση δυσπιστίας.
– Γιατρέ, έχω κουραστεί να περιμένω, το πρότζεκτ αυτό καταντάει πολύ ψυχοφθόρο.
– Αφού έγινε εξονυχιστικός έλεγχος υγείας στις δότριες, ζητήθηκε να οργανωθεί ένα πλήρες πορτφόλιο για την κάθε μια.
– Πάμε παρακάτω.
– Αν γίνει το οποιοδήποτε λάθος, ή το αποτέλεσμα δεν είναι της αρεσκείας σας, θα επιβαρύνει εμάς, την εταιρεία. Αυτό το γνωρίζετε και δεν πρέπει να ανησυχείτε.
– Λοιπόν
– Αν θέλετε να γίνετε πατέρας με αυτόν τον τρόπο…
– Στην πρώτη περίπτωση είχε παρουσιάσει ένα μικρό ελάττωμα στη σπονδυλική στήλη.
– Μια δυσμορφία στη σπονδυλική στήλη, θέλετε να πείτε, κοινώς καμπούρα
– Το παιδί του Ολυμπιονίκη Φίλιππου Παπαχρήστου και διεθνή σταρ του στίβου με καμπούρα!, φωνάζει χολωμένος.
– Όλες οι μέθοδοι έχουν ρίσκο, κύριε Παπαχρήστου.
– Και στο δεύτερο, η μύτη του ήταν στραβή και τα αυτιά του πεταχτά. Έδειξε με τα χέρια, κάνοντας χωνί στα αυτιά του.
– Παρακολουθήσαμε στενά την ανάπτυξή του, με σκιαγράφηση των μικρομορίων και πλήρη έλεγχο της διαδικασίας από την αρχή ως το τέλος αλλά κάτι πήγε στραβά.
– Έμοιαζε με τέρας, θέλετε να πείτε!
– Με την τρίτη προσπάθεια, ξεπεράσαμε όλες τις δυσκολίες και πετύχαμε την άριστη εμφάνιση. Ο κύριος Παπαχρήστου , πρόσθεσε με κομπασμό.
-Τι να την κάνω την εμφάνιση όταν, όπως μου είπατε, δεν θα είχε προοπτικές για αθλητικές επιδόσεις που ήταν άλλωστε και το ζητούμενο.
– Στην επόμενη προσπάθεια θα επιλέξουμε μία νέα μέθοδο ελέγχου μικρομοριακών μεταβλητών στον εγκέφαλο.
-Τι είναι πάλι αυτό; Ο Παπαχρήστου σήκωσε τα χέρια ψηλά, με απορία.
– Η μέθοδος αυτή μπορεί να μας εξασφαλίσει όχι μόνο ένα απολύτως υγιές έμβρυο, αλλά και την απόκτηση των ζητούμενων ποιοτικών χαρακτηριστικών.
– Το παιδί του Παπαχρήστου πρέπει να είναι Θεός! Και με τις εξαιρετικές επιδόσεις του Ολυμπιονίκη μπαμπά του, φυσικά!
– Θα προσπαθήσουμε να έχουμε τον τέλειο διάδοχο για σας.
-Ο γιός μου πρέπει να είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση πιστός εγώ, γιατρέ . Σας καλεί η πατρίδα, η επιστήμη και το καθήκον… Και κάποιες προσωπικές φιλοδοξίες μου, πρόσθεσε χαριτολογώντας.
– Δηλαδή, μας ζητάτε το θαύμα κύριε Παπαχρήστου.
– Πόσες δότριες βρήκατε τελικά;
-Τρείς. Αν επιλέξετε και τις τρεις, θα μειώσουμε το ρίσκο. Βέβαια, η επιλογή αυτή θα σας κοστίσει.
– Τα λεφτά δεν έχουν καμία μα καμία σημασία για μένα, το γνωρίζετε ήδη αυτό γιατρέ, της απαντάει θριαμβευτικά, τεντώνοντας το χέρι ψηλά σε μια θεατρική κίνηση. Και πόσο θα κρατήσει λοιπόν και αυτή η διαδικασία; Κανένα αιώνα;
– Μετά την σύλληψη και την εννιάμηνο κυοφορία, θα ακολουθήσει πιστή παρακολούθηση των νεογέννητων, μέχρι να κλείσουν τρίμηνο με πεντάμηνο κοντά μας.
– Αν πάλι πάει κάτι στραβά, δεν θα το αντέξω!
– Όπως σας είπα και προηγουμένως, αν γίνει κάποιο λάθος, και το βρέφος δεν είναι απόλυτα της αρεσκείας σας, η κλινική φροντίζει να δοθεί σε υιοθεσία έτσι ώστε τα υπογόνιμα ζευγάρια να αποκτήσουν παιδί.
– Εγώ θα λύσω το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα γιατρέ; Δεν με ενδιαφέρει το θέμα.
– Τα βρέφη που έχετε απορρίψει έχουν ήδη δοθεί για υιοθεσία, πρόσθεσε με συγκατάβαση. Ο Παπαχρήστου συνεχίζει στον ίδιο καυστικό τόνο.
-Με το façade της επιστήμης, όλα είναι σε διαπραγμάτευση. Ύστερα σιωπαίνει. Σκέπτεται λίγο και λέει.
– Ας γίνει όπως τα λέτε γιατρέ ο μόνος τρόπος να παραμείνω αθάνατος.
– Αθάνατος ;
– Να ξορκίσω έτσι το μύθο. Κομπιάζει να συνεχίσει και κοιτάζει προς τον τοίχο συλλογισμένος. Η κυρία Λίντερ δεν επιμένει άλλο. Έμπαινε σε προσωπικά μονοπάτια.
– Θαυμάσια! Περνάμε λοιπόν στην παρουσίαση. Τον οδηγεί στην μεγάλη αίθουσα στην άκρη του διαδρόμου. Έχει δύο σειρές με καθίσματα, μπροστά από ένα video wall. Σε λίγο μπαίνει και η βοηθός της.
–Εμπρός Βανέσσα, αρχίζουμε με την πρώτη δότρια Μάριον Φραντζή. Στην οθόνη εμφανίζονται διαδοχικά οι φωτογραφίες της –πρόσωπο και σώμα, από κάτω περνούν σε κρόουλ οι λέξεις με τα χαρακτηριστικά της – ύψος, βάρος, χρώμα μαλλιών, ματιών, ηλικία κλπ. Είναι είκοσι τεσσάρων χρονών, αθλήτρια, από την Ήπειρο, ψηλή, με ωραίες αναλογίες. Στους τελευταίους Ολυμπιακούς ανέβηκε δεύτερη στο βάθρο μαζί με την ομάδα της στο πόλο.
– Ενδιαφέρουσα !
– Έχασε τους γονείς της σε αυτοκινητιστικό. Μετά από αυτό, ταράχτηκε τόσο, που θέλησε να φυλάξει τα ωάρια της κοντά μας σε περίπτωση που κάτι της συμβεί. Με την μισή της ζωή μέσα στο νερό, δεν ξέρεις ποτέ αν θα λειτουργεί πάντα το σύστημα αναπαραγωγής καλά. Ο προπονητής της για να έχει υψηλές επιδόσεις, πριν από τον αγώνα, της ανέστειλε την περίοδο.
– Λυπάμαι .Της μιλήσατε για την προσφορά μου; Ωραίο γυμνασμένο κορμί!
– Αν θέλετε μπορούμε να την καλέσουμε και τώρα σε ανοιχτή ακρόαση.
-Όχι,! Ας συνεχίσουμε με την επόμενη . -Είναι η Κάθριν Γουέλς, Αυστραλέζα. Μένει στο Λονδίνο και είναι προπονήτρια υγρού στίβου. Ακολουθεί η παρουσίαση των φωτό.
– Καθόλου κακή και η Γουέλς!
– Η τρίτη δότρια είναι η Αμερικανίδα Μπάρμπαρα Ρίβερ από το Οχάιο. Με αδέλφια αθλητές στον στίβο, και αυτή στην ελεύθερη κολύμβηση. Ακολουθεί η παρουσίαση των φωτό.
– Το όνομα της είναι γνωστό. – Όταν της μίλησα για εσάς ενθουσιάστηκε! Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιό 6 χρονών. Του δείχνει την φωτό. Ωραίο κελεπούρι!
– Ναι! κλείνω και τις τρεις. Προχωρήστε αμέσως τις διαδικασίες, απαντάει εκστασιασμένος. Επιτρέψτε μου τώρα να αποχωρήσω. Έχω κάποιες ανειλημμένες υποχρεώσεις με την Ομοσπονδία μου. Φοράει τα σκούρα γιαλιά για incognito . Καθώς κατεβαίνει προς την έξοδο, μια υπάλληλος της υποδοχής τρέχει να τον προλάβει. Τον καρφώνει στα μάτια μέσα από τα γιαλιά.
– Με συγχωρείτε! Δεν είστε ο Φίλιππος Παπαχρήστου ; Ο γνωστός Ολυμπιονίκης ; Σας είδα στην ΕΡΤ στο τάμπλετ μου. Μιλούσατε αν πρέπει να προπονούνται οι αθλητές με επιβαρυμένη την ατμόσφαιρα. Ο Φίλιππος κοντοστάθηκε για λίγο αλλά συνέχισε να βαδίζει γρήγορα προς την είσοδο, αγνοώντας την . Η κοπέλα τον ακολουθεί.
– Μπορείτε να μου δώσετε ένα αυτόγραφο; Αυτός φεύγει ενοχλημένος. Ο Μαξ γαυγίζει για συμπαράσταση προς το αφεντικό του. Τον παίρνει μαζί του όπου πάει, αγνοώντας τους κανόνες .
– Αυτές οι σαχλές πιτσιρίκες που μου κολλάνε για σεξ ερωτευμένες με τους κοιλιακούς μου, πασάροντας ένα χαρτί για αυτόγραφο, όπου πάνω γράφουν το τηλέφωνό τους, με εκνευρίζουν.
–Συμφωνείς Μαξ;
Φτάνει στο πάρκινγκ και μπαίνει στην BΜW του με αυτόνομη οδήγηση. Πατάει τα κουμπιά στο καντράν για την διαδρομή 2 προς τον Εθνικό Όμιλο Κολύμβησης στην Γλυφάδα. Τα ρομποτικά αυτοκίνητα είχαν κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα. Πανάκριβα για το μέσο αστό αλλά έλυναν προβλήματα στις μετακινήσεις, μειώνοντας τον χρόνο οδήγησης, σε κυκλοφορική συμφόρηση.
Ο κ. Παπαχρήστου είναι προπονητής της ομάδας κολύμβησης εφήβων του Ομίλου. Έχει αποχωρήσει προ πολλού από την αγωνιστική αρένα, και ασχολείται με το ίδιο πάθος με την προετοιμασία των νέων στον υγρό στίβο. Αμέσως, αρχίζει τα παραγγέλματα προς τους αθλητές.
– Συντομεύετε! Πάμε για λίγο ζέσταμα με ελεύθερο στα 500. Μπείτε στην σειρά και προετοιμαστείτε για την εκκίνηση. Χτυπάει παλαμάκια. – Εεεε Αργυρίου, θα τα κλωσήσουμε τα αυγά; Κρατάτε το σώμα στην ευθεία. Όταν βουτήξετε, συνεχίστε με μικρή κλωτσιά δελφίνι. Ακούγεται η μπιστολιά εκκίνησης. Ο Πρόεδρος του Ομίλου Κολύμβησης κ. Λάμπρου κάθεται στις κερκίδες μαζί με ένα νέο μέλος, και κουβεντιάζουν.
– Λάκη, ο Παπαχρήστου είναι ακόμα αστέρι.Τι και αν έχει αφήσει πίσω τον πρωταθλητισμό. Είναι εύρημα, όχι μόνο για τον όμιλό μας αλλά και για όλη την Ελλάδα.
Ο Φίλιππος Παπαχρήστου δίνει εντολή στην ομάδα να μαζευτούν πάλι στο σημείο εκκίνησης.
Νυχτώσαμε. Συγκεντρωθείτε. Πάμε για κρόουλ στα 500 μέτρα . Αυτή την φορά χρονομετράμε. Εντοπίστε το κέντρο βάρους να είναι μοιρασμένο εξίσου και στα δύο σκέλη. Βελισσαρίου για σένα το λέω.
Στις μπροστινές κερκίδες, δύο αθλήτριες κουβεντιάζουν. – Τον Παπαχρήστου τον είχα προπονητή για δυο χρονιές. Είναι Θεός!
– Θεός αλλά σνομπ ! Η κολλητή μου τον έχει προσκαλέσει να πάνε έξω για ποτό με την ομάδα, αλλά αυτός είναι όλο προφάσεις. Παράξενος τύπος !
– Παράξενος αλλά γοητευτικός. Θα του καθόμουνα και ας έχει τα χρονάκια του. Οι αθλητές πάνε για τον τρίτο γύρο. Πήγαινε να νυχτώσει.

Μια εβδομάδα μετά, 5.59 π.μ. Ο Φίλιππος ανοίγει τα μάτια από συνήθεια, ένα δευτερόλεπτο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι με τον ήχο morning flower, από το ρολόι χειρός και αμέσως το απενεργοποιεί. Ο ουρανός της Αθήνας έγινε πάλι κανονικός. Σηκώνεται για το πρωινό του ντους , στάζοντας σταγόνες ευκάλυπτου στο σφουγγάρι του, το μυρίζει με βαθειές ανάσες και ύστερα το τρίβει ευλαβικά στο σώμα του με σταθερές κυκλικές κινήσεις . Έτοιμος για την καθιερωμένη του ανάβαση στο Λυκαβηττό . Το αεράκι είχε διώξει μακριά την αφρικανική σκόνη, ενώ η θερμοκρασία είχε επανέλθει στα κανονικά για την εποχή επίπεδα. Ο πιστός του φίλος Μαξ τον ακολουθεί. Στον δρόμο, τον χαιρετούν με ένα νεύμα οι γνώριμοι joggers. Δύσκολη διαδρομή λόγω της κλίσης της , σε αρκετά σημεία υπερβαίνει το 20%. Όχι για τον Φίλιππο.

Κάθε 500 μέτρα χτυπάει το μπιπ του Rolex του για να του αναγγέλλει το χρόνο του. Χαμογελάει, αν έχει κάνει καλή επίδοση και αν όχι, επιταχύνει το βήμα του μέχρι το επόμενο μπιπ. Τρία χιλιόμετρα. Μετά η επιστροφή .

Το Athens 0050, ένα trendy café , λίγο πιο κάτω από τον περιφερειακό στο Κολωνάκι, είναι ανοικτό από νωρίς για τους πρωινούς δρομείς . Μόλις καθίσει, η σερβιτόρα του φέρνει την παραγγελία∙ βιολογικό καφέ με γάλα, ένα κουταλάκι ζάχαρη stevia, ένα μπολ δημητριακά με μάνγκο και καρπούς του δάσους, βιολογικό χυμό για ευεξία και τόνωση, βραζιλιάνικους σπόρους για μακροζωία . Παίζει με το smart phone για να τσεκάρει το επόμενο ραντεβού. Μανικιούρ, πεντικιούρ. Καλά.

Πηγαίνει με τα πόδια σπίτι. Τα περισσότερα καταστήματα φυτοζωούν ή έχουν βάλλει λουκέτο φιλοξενώντας στο κατώφλι τους άστεγους ακόμα και στο Κολωνάκι . Όμως, ο κύριος Παπαχρήστου, είναι καλά. Στην οδό Κλεισθένους, στο σπίτι του – μια μεταμοντέρνα μαιζονέτα σε διαστημικό στυλ σχεδιασμένη από γνωστό αρχιτέκτονα, ανοίγει με κωδικό από το κινητό του, και ανεβαίνει με το ασανσέρ στο πρώτο όροφο. Εκεί είναι το λίβινγκ ρουμ, ένας χώρος 500 τ.μ., στην άκρη είναι το γυμναστήριό του. Με μίνιμαλ στοιχεία, ανάγλυφα, μάρμαρο γκρι καφέ σαν σε έκθεση γλυπτών, ένα τραπέζι σε πέταλο οβάλ. Στο κέντρο του χώρου, ξεφυτρώνει σαν τεράστιο μανιτάρι, μια μαρμάρινη κατασκευή για τζάκι, με την καμινάδα, σε ανάγλυφο ακανόνιστο σχήμα γλυπτού. Κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ και ξεφυλλίζει το περιοδικό Ζen and spiritual life. Η πισίνα είναι έξω στην βεράντα, ένα με τον ουρανό, με εκπληκτική θέα την Ακρόπολη , γύρω γύρω τζαμαρίες αντί για τοίχους. Τίποτα περιττό, ένα σπίτι-διαστημόπλοιο που πλέει πάνω από τον Αττικό ουρανό.

Μπαίνει για ντους για ακόμα μια φορά, για να διώξει την σκόνη της μολυσμένης ατμόσφαιρας και του άγχους του, ευκαιρία να θαυμάσει για άλλη μια φορά το σώμα του. Το επίμονο μπιπ της εξώπορτας τον βγάζει από τον ρεμβασμό του . Φοράει το μπουρνούζι του και ανοίγει μέσα από το θυροτηλέφωνο του μπάνιου. Είναι ο μασέρ του, ο Νίνο από την Μαδαγασκάρη. Τον είχε ζητήσει από μεγάλο Health spa στο Μανχάταν να τον ακολουθήσει στην Ελλάδα.

– Kalimera kirie Filippe! Τον χαιρετάει σε στάση προσευχής βάζοντας και τις δύο παλάμες μαζί στο στήθος και υποκλίνεται ελαφρά.
– Σε περίμενα πώς και πώς! Αυτά τα πονάκια στην μέση με ταλαιπωρούν ακόμα. Ξαπλώνει στο κρεββάτι και του κάνει μασάζ στη πλάτη.
– Μπράβο Νίνο! αυτά τα χέρια είναι μαγικά!
– Pio itan to skor sas simera kirie ;
– 20 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα. Ο Μαξ γαύγισε ξαπλωμένος κάτω από το κρεβάτι. Ο Φίλιππος δείχνει να απολαμβάνει τα έμπειρα χέρια του μασέρ του.
– Λαχάνιασε ο κακομοίρης προσπαθώντας να με φθάσει με μια διαβολική ζέστη και υγρασία!

Ο Νίνο απλώνει σε όλο το σώμα του αιθέρια έλαια με ευλαβικές κινήσεις. Το μπιπ του κινητού του χτυπάει ξανά . Ώρα για την καθημερινή του άσκηση στη πισίνα. Ο Νίνο τον χαιρετά με τον γνωστό τρόπο . Έτσι ολόγυμνος, βγαίνει έξω στην βεράντα και πηδάει στην πισίνα με μακροβούτι . Στον τοίχο της βεράντας, πάνω από την πισίνα του, είναι ενσωματωμένος ο πίνακας χρονομέτρησης των επιδόσεων που λειτουργεί με φωνητική εντολή.
Βγάζει το κεφάλι από το νερό, τινάζεται σαν δελφίνι, και αναγγέλλει με στόμφο.
– Τέσ-σε-ρις Ι-ου-νί-ου δύ-ο χι-λιά-δες πε-νή-ντα , ώ-ρα δε-κα-τρεις, ε-λεύ-θε-ρο! Το χρονόμετρο αρχίζει να δουλεύει σαν τρελό να καταγράφει την ζωή του. Αρχίζει να κολυμπάει έντονα στον πρώτο διάδρομο, τα εκατό μέτρα . Αφού τελειώνει, βλέπει τις επιδόσεις του στον πίνακα 5 λ. 4,21 δ. αναβοσβήνουν τα κόκκινα γράμματα.

Ιανουάριος 2052. Ο Φίλιππος δέχεται τηλεφώνημα από το «Μητέρα». Είχαν βρεθεί ήδη οι δότριες, είχε γίνει η εμφύτευση του σπέρματός του στις δύο από αυτές, και για την τρίτη – δεν είχε δεχθεί γιατί είχε προπονήσεις για τους επόμενους Ευρωπαϊκούς – είχε βρεθεί άλλη γυναίκα για παρένθετη μητρότητα με πολύ μεγάλη αμοιβή. Πριν ένα χρόνο γέννησαν και οι τρεις, τρία υγιέστατα αγοράκια. Η επιστήμη της γενετικής μπορούσε πια να ελέγξει και το φύλο. Με ένα τηλεφώνημα καλεί το ρομποταξί χωρίς οδηγό και αφού κατεβαίνει στην είσοδο με την ειδοποίηση στο κινητό του, τσεκάρει την ταμπέλα με τον κωδικό του που αναβόσβηνε στο ταξί μπαίνει μέσα, ακούει από το αυτόματο μηχάνημα μια φωνή να τον ρωτάει:

– Που πάτε, παρακαλώ ; – Στο «Μητέρα»! Αφού φτάνει, πληρώνει τα κόμιστρα, η χρέωση της κούρσας γίνεται μέσα από το κινητό του. Από τον χώρο υποδοχής, τον οδηγούν κατευθείαν στο γραφείο της κυρίας Λίντερ, και από εκεί στην μεγάλη αίθουσα με το video wall.
Σε λίγο μπαίνει η νοσοκόμα με το μωρό στην αγκαλιά της, τυλιγμένο με μια γαλάζια κουβερτίτσα .
– Κύριε Παπαχρήστου, σας παρουσιάζω τον Φίλιππο τζούνιορ. Το κοιτάει και χαμογελάει.
– Αυτή την φορά κάνατε διάνα! Το πρόσωπό του φωτίζεται. – Φτυστός εγώ, πράγματι! Άριστη η επιλογή σας. Στο χεράκι του κρεμόταν μια ταμπέλα με τον αριθμό ΜGR126 .
Η Βανέσσα προβάλλει τις φωτό του μωρού, σε αντιστοιχία με τις φωτό του κ. Παπαχρήστου σε διάφορες ηλικίες.
– Απίστευτο! Εγώ μικρός! Ούτε η μάνα μου δεν θα μπορούσε να με ξεχωρίσει! Για φαντάσου. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Ας προχωρήσουμε! Η κ. Λίντερ, γυρίζει και του λέει : – Πριν αποφασίσετε θέλω να κουβεντιάσουμε κάτι. Όταν φτάνουν στο γραφείο της, τον κοιτάζει στα μάτια με σοβαρή έκφραση.
– Κύριε Παπανικολάου, πριν προχωρήσουμε με την επόμενη δότρια, θέλω να σας ενημερώσω για ένα ιατρικό ζήτημα που προέκυψε με την MGR126 στον τελευταίο μήνα της κύησης.
– Τι συμβαίνει γιατρέ; απαντάει ανήσυχος.
– Η έγκυος παρουσίασε κάποια αναπνευστικά προβλήματα χωρίς αυτό να επηρεάσει διόλου την υγεία του νεογνού.
– Τι ;;;
– Κύριε Παπανικολάου, ησυχάστε, το μωρό γεννήθηκε υγιέστατο. Είναι ιατρικώς αποδεδειγμένο ότι το συμβάν αυτό δεν θα έχει καμία σχέση με την μετέπειτα εξέλιξη της υγείας του.
– Τι λέτε τώρα γιατρέ; Το απορρίπτω αμέσως!
– Όφειλα να σας το πω πριν προβείτε στη τελική επιλογή.
– Γιατρέ, σας ξεκαθάρισα την θέση μου από την αρχή, είπε θυμωμένα . Το παιδί του Φίλιππα Παπαχρήστου, πρέπει να είναι τέ-λει-ο! Αυτό είναι προϋπόθεση.
– Δηλαδή το απορρίπτετε;
– Χωρίς δεύτερη κουβέντα… Σωπαίνει. Δύσκολη τελικά η υπόθεση της παραγγελίας βρεφών. Και ας έχει προχωρήσει η επιστήμη. Η φύση δεν υποκαθίσταται. Και εκδικείται.
– Δεν έχετε δίκιο. Η κλινική μας έχει προχωρήσει πολύ στον τομέα της γενετικής. Σε συνεργασία με το Κέντρο Μοριακής Βιολογίας και Κυτταρογενετικής του Ομίλου Υγείας, έχουμε εξοπλιστεί με το σύστημα laser χαμηλής ισχύος που μας επιτρέπει την λήψη κυττάρων από τα έμβρυα για εξέταση. Με αυτό ανιχνεύουμε τις πιθανές παθήσεις.
– Κυρία Λίντερ, της λέει ανυπόμονα, έχετε να μου δείξετε άλλο παιδί; Ή θα έχουμε προβλήματα και με το επόμενο; Αυτό της Αυστραλέζας δότριας;
– Της κ. Ουέλς εννοείτε, θα σας το δείχναμε στην συνέχεια. Μπαίνει στο αρχείο της, και διαβάζει το όνομα με τον αριθμό ΜAUS456
– Όχι δεν έχει καμιά παρατήρηση κύριε Παπαχρήστου.
– Όλα άρτια; μάνα και μωρό ;
– Όλα. Ο κ. Παπαχρήστου την κοιτάζει για λίγο με δυσπιστία κατά την ΄προσφιλή του συνήθεια να αμφισβητεί τα πάντα, και ύστερα κουνάει καταφατικά το κεφάλι.
– Πάμε λοιπόν, αφού είναι έτσι.
– Ας περάσουμε πάλι στην αίθουσα. Καλεί με βομβητή την Βανέσσα .
– Παρακαλώ φέρε μας στην αίθουσα το επόμενο βρέφος. Είναι το νούμερο ΜAUS456 . Θα σε περιμένουμε εκεί. Η Βανέσσα φέρνει το μωρό μέσα, και το δείχνει στον μπαμπά με θαυμασμό.
– Αλήθεια, πόσο σας μοιάζει και αυτό!
– Ας το ξεντύσουμε παρακαλώ, της λέει κοφτά. Παίρνει έναν μεγεθυντικό φακό από το τραπέζι και εξετάζει το μωρό εξωνυχιστικά, λες και πρόκειται να αγοράσει ένα ακριβό έργο τέχνης.
– Θέλετε να δείτε τις φωτό στο βίντεο;
– Όχι. Μου είναι αρκετό το μωρό διά ζώσης.
– Ας προχωρήσουμε τότε με το τρίτο μωρό αυτό της Αμερικάνας…
– Αν φυσικά τηρεί τις προϋποθέσεις, προσθέτει ο νέος μπαμπάς. Πηγαίνει στον υπολογιστή ο φάκελος με αριθμό ΜAM435.
– Μητέρα και παιδί απολύτως υγιείς. Άνευ σχολίων. Η Βανέσσα, φέρνει το επόμενο μωρό, της Μπάρμπαρα Ρίβερ.
– Τι ομοιότητα και αυτό! Φτυστός ο διάσημος μπαμπάς του! Το μωρό κοιτάζει τον μπαμπά και κλαίει.
– Ναι , έχει τον αέρα μου, απαιτητικός, ίδιος εγώ. Το τούτο του! Δείχνει την μύτη και το στόμα.
– Το πιστό σας αντίγραφο κύριε Παπαχρήστου
– Και για τις αθλητικές του επιδόσεις; Θα γίνει ο αθληταράς που περιμένω; λέει με περηφάνεια.
– Και βέβαια. Παιδί πρωταθλητών, όλη η οικογένεια. Και υγιέστατος μέχρι το τελευταίο του κύτταρο. Στο video wall εμφανίζονται οι φωτό των μελών της οικογένειας και οι δικές του. Μετά, η φωτό με το μωρό, η πλάτη γυρισμένη. Ο κ. Παπαχρήστου πετάγεται πάνω. – Παγώστε την! Πλησιάζει περιχαρής. – Μπορείτε να την μεγεθύνετε παρακαλώ στον ποπό; Ύστερα παίρνει και τον μεγεθυντικό φακό και βλέπει πάνω από το γοφό του ένα σημάδι σαν ελιά.
– Ίδια με τη δική μου. Δείτε την. Κατεβάζει λίγο το παντελόνι του και τους γυρίζει την πλάτη. Ξαφνιασμένες.
– Πράγματι! Και ακριβώς στο ίδιο σημείο!
– Θαύμα! Πηγαίνει στο μωρό, του κατεβάζει το πάμπερ και το γυρίζει πλάτη για να δει την ελιά. Το πρόσωπό του φωτίζεται. Να η ελιά μου! Σημάδι από τον Θεό. Σηκώνει το μωρό ψηλά.
– Νεαρέ Φίλιππε Παπαχρήστου, καλώς ήλθες στην ζωή μου!

Οκτώβριος 2062. Ο μικρός Φίλιππος, δέκα χρονών, πλησιάζει δειλά-δειλά το γραφείο του μπαμπά του, και παίζει με τα κουμπιά του tablet. Στο καντράν, εμφανίζεται ένα μεσόκοπο ζευγάρι αγροτών με παλιά ρούχα. Ο άνδρας κρατάει μια μεγάλη τσουγκράνα .
– Ποιοι είναι αυτοί μπαμπά;
– Ο παππούς σου ο Κηφισός. Ήταν γεωργός. – Αυτή η κυρία δίπλα στον παππού , ποια είναι ; – Η γιαγιά σου η κυρά Λυριόπη. – Εσύ μπαμπά που ήσουνα ; – Κάπου εκεί πίσω, τους βοηθούσα στα χωράφια. Είμαστε πολύ φτωχοί τότε. Πέρασα δύσκολα παιδί. Όχι όπως εσύ που στα παρέχω όλα. – Πότε θα πάμε εκεί ;
– Οι παππούδες σου έχουν πεθάνει. Τα κτήματα τα πούλησα. Δεν βρέθηκε βλέπεις ακόμα το ελιξήριο της ζωής.
– Τι είναι ελιξήριο μπαμπά ; – Είναι ένα μαγικό φίλτρο, που το πίνεις και σε κρατάει στη ζωή. -Δηλαδή, αν βρεθεί, θα μείνουμε αθάνατοι; Ο Παπαχρήστου μελαγχόλησε ξαφνικά. – Είναι μια παλιά ιστορία παιδί μου.Τον κοιτάζει ερευνητικά στα μάτια. – Τι είναι πάλι πατέρα ;
– Ο προπάππους σου από το χωριό, ο γέρο Τειρεσίας, είχε περάσει τα εκατό, ήταν μάγος . Ερχόντουσαν από μακριά να τον συμβουλευτούν. Μούλεγε λοιπόν ότι θα γίνω αθάνατος αν συνεχίσω τον μύθο της παράδοσης .
– Πας καλά ; – Όταν του ζητούσα να μου εξηγήσει, μου έλεγε πάλι τα ίδια. Παύση. – Φοβάσαι μπαμπά; Σηκώνεται απότομα και πηγαίνει προς τον καθρέφτη. Κοιτάζεται. – Ήταν όμορφος ο πατέρας σου, μικρέ, πολύ όμορφος. Όποιος και αν με γνώριζε με ερωτευόταν. Εμένα όμως δεν μ’ άρεσε κανένας. Έκανε μια χειρονομία βάζοντας τα δάκτυλα χτένα στα μαλλιά του. – Ούτε τώρα ;
– Ούτε τώρα. Από μικρός είχα αφιερωθεί στο κολύμπι. Ήθελα να γίνω διάσημος. -Εγώ δεν είχα ποτέ μαμά; -Πού καιρός για γυναίκες. Είναι τόσο ανιαρές. – Και η μαμά μου ; Δεν είχα εγώ μαμά; Λέει με πείσμα.
– Τις βλέπω στις κερκίδες έτοιμες να με κατασπαράξουν. Εγώ αγαπούσα τον Φίλιππο και το νερό.
– Εμένα ; Μ’ αγαπάς ;
– Και βέβαια σ αγαπάω αγόρι μου! Είσαι ότι πολυτιμότερο έχω.
– Μετά από σένα και το νερό! Προσθέτει ειρωνικά ο μικρός. Γέλασε. Γυρίζει, τον σηκώνει ψηλά και τον φιλάει.
– Μπαμπά, στους αγώνες στίβου, βγήκα πρώτος στο τρέξιμο!
– Πριν την Γυμναστική Ακαδημία, συνέχισα τις προπονήσεις στον Πανελλήνιο, απαντάει ο μπαμπάς με κομπασμό. Ξεχώρισα αμέσως για τις επιδόσεις μου.
– Και εγώ ! Βγήκα πρώτος και στο άλμα εις μήκος στο κολλέγιο. Φιλάει τον γιό του.
– Πέντε φορές πρωταθλητής στα 100 μέτρα ελεύθερο. Κατακτούσα τα μετάλλια το ένα μετά το άλλο!
– Θέλω να γίνω και εγώ σαν και σένα μπαμπά ! Να γίνω εσύ!

Μάιος 2068 . Έξι χρόνια μετά. Μεσημέρι. Το μεταναστευτικό θέμα εξακολουθεί να βρίσκεται σε πρώτη επικαιρότητα . Πολλές συνοικίες έχουν μετατραπεί σε προσφυγικά γκέτο. Ο κίνδυνος των εθνικιστών με την άνοδο των ποσοστών της Χρυσής Αυγής στην Βουλή , απειλεί με διώξεις και επιθέσεις . Στην Ευρώπη διαιωνίζονται οι ανισότητες, η φτώχια και ο πόλεμος. Στην Ελλάδα, οι ροές των μεταναστών αυξάνονται συνεχώς, έφτασαν τα 2.500.000 . Η ανεργία και η εγκληματικότητα στα ύψη. Όσοι μπόρεσαν έφυγαν για να ζητήσουν καλύτερη τύχη. Μεγάλο μέρος της ιδιοκτησίας των ακινήτων στις καλές περιοχές των Αθηνών, Κολωνάκι, Μετς, Ακρόπολη, και των Νοτίων προαστείων Γλυφάδα, Βουλιαγμένη, Βάρκιζα, έχει πουληθεί στους ξένους. Νέες τάσεις επικρατούν. Διαφοροποίηση, η ελληνική οικογένεια δυναμιτίζεται ∙ λίγοι γάμοι, ελεύθερες σχέσεις, υπογεννητικότητα, τεκνοποίηση μέσω της επιστήμης μόνο για τους προνομιούχους και αποφυγή σχέσεων, εξωσωματική γονιμοποίηση, παρενθετική μητρότητα, αναβολή τεκνοποίησης με κατάψυξη ωαρίων και σπέρματος.

Ο κ. Παπαχρήστου πηγαίνει προς την τζαμαρία του να αγναντέψει την θέα προς την Ακρόπολη. Ο ουρανός ξεβράχνιασε . Αναστέναξε. Κάποια μέτρα για το κυκλοφοριακό είχαν βελτιώσει την κατάσταση. Κάθεται στο καθιστικό. Η Σούνι, Ταυλανδέζα, ετοιμάζει το φαγητό στη κουζίνα.
– Σου, φέρε μου σε παρακαλώ τον χυμό μου. Το φαγητό είναι έτοιμο ; Όπου νάναι θα έλθει και ο τζούνιορ.
– Μάλιστα κύριε Φίλιππε, τον φέρνω αμέσως.
– Σου άφησα παραγγελία για το μενού της βδομάδας. Χθες πάντως το ριζότο με τις γαρίδες ήταν άνοστο .
– Σήμερα έχουμε λαχανικά στον ατμό με ψητή πάπια και γλυκόξινη σάλτσα, κύριε. Φέρνει σε ένα δίσκο το φαγητό μέσα σ’ ένα ξύλινο μπολ μαζί με τον χυμό. Ο κ. Παπαχρήστου δοκιμάζει την πάπια.
– Σου ξέφυγε στο αλάτι. Ακούγεται το κουδούνι. Α, νάτος κιόλας ! Ανοίγει μέσα από το κινητό του με app την εξώπορτα . Ο Φίλιππος, γύρω στα δεκάξι, μπαίνει φουριόζος επιστρέφοντας από το σχολείο. Κάθεται βαριά στον καναπέ, πετάει τον σάκο του στο πάτωμα, και ανοίγει την τηλεόραση.
– Πώς τα πήγαμε σήμερα αθληταρά μου; Του απαντάει κοφτά και βαριεστημένα.
– Το απόγευμα δεν θα πάω για προπόνηση.
– Αποκλείεται !
– Θα έλθει ο κολλητός μου να ρίξουμε καμμιά βουτιά στην πισίνα. Μετά θα δούμε τις κούρσες μας στο cd σε αργή κίνηση και θα σχολιάσουμε τα λάθη. Ύστερα θα έλθουν και οι γκόμενες
– Δεν σου είπα να μην χάνεις τις προπονήσεις; Για κορίτσια, έχεις καιρό. Άκου νεαρέ, αν θέλεις να γίνεις πρωταθλητής, ένα είναι το μυστικό. Αυστηρή τήρηση του προγράμματος .
– Μεγάλε, πας καλά ; Μόνο για σήμερα.
– Κάνε ότι θες! Δική σου η ευθύνη. Το βράδυ θα με τιμήσει ο Υπουργός σε μια τελετή. Έπρεπε να είσαι και εσύ δίπλα μου! Τους διακόπτει η Σου και φέρνει τον δίσκο του νεαρού που πάνω φαίνονται ηλεκτρονικά τα θρεπτικά στοιχεία για το κάθε πιάτο, της κάθε τροφής.
– Αύριο δεν αρχίζουν οι προκριματικοί; λέει ο κ. Φίλιππος δοκιμάζοντας την πρώτη μπουκιά.
– Μεθαύριο . Αύριο ο κολλητός μου έχει γενέθλια . Θα πάμε στο Σταρ Νταστ για μπύρες.
– Και η αυριανή προπόνηση; Θα την φορτώσεις στον κόκορα; Και θα ξενυχτήσεις πάλι; Την άλλη φορά γύρισες δύο τα ξημερώματα! Δεν είπαμε να τηρείς τους κανόνες και μάλιστα πριν τους αγώνες; Τι θα λένε στο κολέγιο; Ότι ο γιός του Παπαχρήστου τα θαλάσσωσε πάλι;
– Αυτό μόνο σε νοιάζει εεεεεεε ; Να μην σου τσαλακώσω την φήμη σου!
– Ο πατέρας σου έχει ένα όνομα στον αθλητισμό και πρέπει να το σεβαστείς.

Αύγουστος 2071, λίμνη Βουλιαγμένης, αργά το απόγευμα. Μόλις έχει φύγει και ο τελευταίος λουόμενος. Ο κ. Παπαχρήστου, στέκεται όρθιος και καθρεφτίζεται στο νερό. Χαϊδεύει ασυναίσθητα τα οπίσθια του. Δείχνει σκοτισμένος. Πάει προς την σπηλιά. Βρίσκει ένα βραχάκι και κάθεται. Μέσα στο νερό σχηματίζεται το είδωλό του που πέφτει το τελευταίο φως την ημέρας. Το θαυμάζει.

– Φίλιππε, βγες έξω!, θέλω να σε γνωρίσω, του φωνάζει στην αρχή παρακαλετά, μετά πιο έντονα .
– … λιπ-πε βγές έ-ξωωωωωω ! Η φωνή του χτυπάει στα βράχια της σπηλιάς, κάνει ηχώ και γυρίζει πίσω .
– Φίλιππε, βγες έξω, βγες έξω, βγες έξω, συνεχίζει να φωνάζει επίμονα συνεπαρμένος από την ίδια του την φωνή που τον βυθίζει όλο και περισσότερο στην άβυσσο των συναισθημάτων του. Το κορμί του τραντάζεται κεραυνοβολημένο. Απελπισμένος, χάνει τα λογικά του, και κουλουριάζεται δίπλα στη λίμνη σαν επιληπτικός. Αφιονισμένος, αρχίζει να παραμιλάει και να σβήνει η φωνή του.

– Φοβάμαι! Ο οιωνός!

Ξάφνου, ακούει θόρυβο από απέναντι στην άκρη της λίμνης . Σηκώνει το βλέμμα και βλέπει κάποιους να τρέχουν ο ένας πίσω από τον άλλο. Πέντε έφηβοι γυμνοί, με πανέμορφα σώματα , οι κλώνοι του, τα μωρά που είχε απορρίψει στο «Μητέρα», όμοιοι μεταξύ τους σαν καρμπόν, με το πέος ορθωμένο. Βουτούν στην λίμνη , ο ένας πίσω από τον άλλο, και κολυμπούν προς το μέρος του. Μόλις πλησίασαν, τον κοιτούν απειλητικά, με μάτια εχθρικά, υπερκόσμια που έβγαζαν γαλάζιες φωτιές, και με γρήγορες δρασκελιές τον φτάνουν. Τότε, αρχίζουν όλοι μαζί να χτυπούν μπουνιές το νερό σηκώνοντας κύματα, περικυκλώνοντας τον.

– Βοήθεια ούρλιαξε τρομαγμένος. Ζαλίστηκε και πέφτει στα σκοτεινά νερά που σαν δύνη, τον τραβούν μέσα.

Το άλλο πρωί, στην λίμνη . Οι λουόμενοι , λιγοστοί, δείχνουν να απολαμβάνουν την μέρα. Στα ρηχά, ένα αντρόγυνο παίζει μπάλα με ένα αγοράκι, ένας άνδρας μεγαλύτερης ηλικίας, κολυμπάει κρόουλ πιο μέσα και δύο κυρίες, στα εβδομήντα, καλοβαλμένες, κουβεντιάζουν ανέμελα πίνοντας τον καφέ τους έξω στις ομπρέλες. Μια άλλη μέρα του καλοκαιριού αρχίζει. Ήσυχα και προβλεπόμενα. Όπως οι άλλες. Εκτός όμως από κάτι. Εκεί, κοντά στην σπηλιά, στο βραχάκι που καθόταν ο Φίλιππος Παπαχρήστου, είχε φυτρώσει ένα υποκίτρινο λουλούδι. Ήταν ένας νάρκισσος.

Οκτώβριος 2071, δύο μήνες μετά, ένα απόγευμα. Ο γιός του εκλιπόντα διεθνούς σταρ του υγρού στίβου Φίλιππου Παπαχρήστου, Φίλιππος Παπαχρήστου, τζούνιορ, βρίσκεται στην Οξφόρδη, για να εξιχνιάσει τον ανεξήγητο πνιγμό του πατέρα του. Μαζί του, στο ταξίδι, κρατούσε ένα βιβλίο. Το είχε βρει φυλαγμένο στο κομοδίνο του πατέρα του. Έλεγε την ιστορία του Νάρκισσου, τσακισμένο στην σελίδα με την φωτογραφία ενός νεαρού που καθρεφτιζόταν στην λίμνη. Έξω από την βιβλιοθήκη Σάκλερ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ψιχάλιζε. Θα έκλεινε στις 19.00. Είχε τρείς ώρες καιρό. Ανεβαίνει τα σκαλιά και πάει προς τον γκισέ υποδοχής . Ψάχνει για χειρόγραφα, βιβλία και αρχεία σχετικά με την ιστορία του Νάρκισσου. Ο βιβλιοθηκάριος τον παραπέμπει να αναζητήσει το θέμα «69, Oxy LXIX με αριθμό 4711», του 6ου αιώνα μ.Χ. Πηγαίνει στο βάθος της αίθουσας παπύρων της Οξυρρύγχου της Αιγύπτου. Η καρδιά του φτερουγίζει τρελά όταν, σκύβοντας πάνω στην τελευταία βιτρίνα διαβάζει συγκινημένος το κείμενο για τον Νάρκισσο και πώς πνίγηκε στην λίμνη.

– Αχ πατέρα, το πεπρωμένο, αναστενάζει.