Έχει μόλις χαράξει και ερχόταν καταιγίδα. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι έρχονται από μακριά για να βρουν καταφύγιο στο φύλλωμά μου. Είναι γυμνοί και κρατιούνται χέρι-χέρι. Από τα κλαδιά μου κρέμονται χρυσόμηλα, αλλά ο άνεμος τα ρίχνει κάτω. Είχαν μαζευτεί σ΄ ένα βουναλάκι από την μία πλευρά της ανατολής.
Όταν οι αστραπές και οι βροντές ξέσπασαν για τα καλά, το αγόρι από το φόβο του, τρέχει για να σωθεί και αφήνει το χέρι του κοριτσιού. Αυτό φτάνει στο δένδρο και κάθεται από κάτω να θαυμάσει το βουναλάκι με τα φρούτα.
Κοιτάζει προς τα πάνω. Την προσοχή της τράβηξε ένα χρυσόμηλο – το μοναδικό που είχε μείνει στο δένδρο σε ένα ψηλό κλαρί. Σκαρφαλώνει ως εκεί, το κόβει και το δίνει στο αγόρι.
Αυτό, το παίρνει και το δαγκώνει. Τότε η γη ανοίγει και τους καταπίνει.
Χοντρά δάκρυα ρητίνης -πληγές από αίμα- αυλάκωσαν το κορμί μου. Είμαι το δένδρο της αμαρτίας, είπα λυπημένα.

“Θα πάμε πάλι στον Παράδεισο”, ψιθύρισε ο άνεμος γλυκά στα φύλλα. Τότε στα κλαδιά μου, άνθισαν καρποί – και από τους σπόρους βγήκαν χαμογελαστά κεφαλάκια μωρών. Καλοκαίριασε. Τα παιδιά είχαν ξεπεταχτεί και έκαναν μονόζυγο στα κλαδιά μου. Σκαρφάλωναν το ένα πάνω στους ώμους του άλλου, για να φτάσουν στα πιο ψηλά κλαδιά και να μαζέψουν μήλα. Πιάνονταν και από τα χαμηλότερα, για να κατέβουν και να κόψουν βατόμουρα, να τα φάνε κάτω απ’ τη σκιά μου. Τα γέλια τους έφταναν με τον άνεμο μέχρι τις απέναντι κορυφές των βουνών.

Είμαι το δέντρο και είσαι ο άνθρωπος
Χάλασε πάλι ο καιρός. Οι γύπες καιροφυλακτούσαν στις φωλιές τους. Ήρθε πάλι ο χειμώνας και τα χιόνια. Ένας γέροντας βγαίνει από το κούφωμα μου. Παίρνει το βιολί του, κάθεται απέναντι πάνω σε ένα κούτσουρο και αρχίζει να παίζει κομμάτια του Μπαχ. Τα παιδιά μαγεύτηκαν τόσο που θέλησαν να μάθουν ποιος παίζει μουσική. Ο σοφός πλησιάζει το δένδρο πετάει σαν λάσο ψηλά την μακριά γενειάδα του για να κρεμαστούν και να κατέβουν κρατώντας την. Ο άνεμος προσπάθησε να τα συγκρατήσει αποτρέποντάς τα να μην πληγώσουν τα πόδια τους στα κλαδιά. Οι γύπες έκραξαν από μακριά. Ο βιολιστής μάζεψε την γενειάδα του, κάθισε πάλι στην θέση του και άρχισε να παίζει.
Αφού έφτασαν στο έδαφος όλα με την σειρά, πήγαν προς το μέρος του, τον φίλησαν στη άκρη του κροτάφου, του έριξαν στο τσίγκινο πιατάκι σπόρους από φρούτα, και κάθισαν γύρω-γύρω να τον ακούσουν. Όταν σταμάτησε να παίζει, σηκώθηκαν και άρχισαν να περπατούν αργά-αργά μέχρι πέρα. Καθώς βάδιζαν ξυπόλητα στο χιόνι, άφηναν πίσω μικρές πατημασιές. Μόλις έφτασαν μέχρι την άκρη του ορίζοντα, άρχισαν να ανεβαίνουν ένα-ένα στον ουρανό κρατώντας από ένα άσπρο μπαλόνι.
Από τον καημό μου που έφυγαν τα παιδιά τίναξα όλα τα φύλλα. Ως τα ξημερώματα, είχε πέσει και το τελευταίο.

Είμαι το δένδρο και είσαι ο άνθρωπος
Όταν επέστρεψες από το ταξίδι σου άνεμε, βοηθώντας και το τελευταίο παιδί να ανέβει στον ουρανό, μου είπες ότι λυπήθηκες που χάθηκαν τα παιδιά. “Δεν χάθηκαν, ανέβηκαν στο Θεό”, σου απάντησα.

Το άλλο πρωί είχαν φυτρώσει τόσα φύλλα όσα και τα παιδιά.

Είμαι το δέντρο και είσαι ο άνθρωπος.
Όταν ο Χριστός γεννιέται, με στολίζεις. Στα κλαδιά μου κρεμάς λογιών-λογιών φανταχτερές μπάλες για να καθρεφτίζονται χαμόγελα. Με τον άνεμο, κουδουνίζουν χαρμόσυνα Τότε αμέσως ευφραίνομαι και οι καρποί μου ανθίζουν. Γεννούν πάλι μωρά, που κοιμούνται γλυκά μέσα στους καρπούς. Όταν ωριμάσουν, τα πουλιά περνούν και κρεμάνε ροζ και γαλάζιες κορδέλες.

Είμαι το δέντρο και είσαι ο άνθρωπος.
Όταν ο Χριστός σταυρώνεται, γίνομαι ο σταυρός Του. Η πλάση πενθεί. Η φύση πορεύεται -ένα κινούμενο τοπίο πάνω σε ρόδες ο επιτάφιος- που αναπαύεται το σώμα Του. Χιλιάδες πυγολαμπίδες -αναμμένες λαμπάδες- ακολουθούν σε λιτανεία. Ο Χριστός όμως σε συγχωράει. Ανασταίνεται και ανεβαίνει στους ουρανούς. Στις ρίζες μένει ξεχασμένο ένα κομμάτι ματωμένο πανί. Εκεί το χώμα ανθίζει χριστολούλουδα.

Είμαι το δέντρο και είσαι ο άνθρωπος . Όταν κάποιου φτάσει η ώρα του να ανεβεί στον ουρανό, ο άνεμος ρίχνει ένα φύλλο. Όσο πιο ψηλά στην κορυφή βρίσκεται το φύλλο τόσο πιο πολλά χρόνια ζει ο άνθρωπος. Και όσο πιο πολύ ζει τόσο πιο πολλά ζητάει.