Στάθηκα μπροστά από τη στρογγυλή είσοδο της Βιβλιοθήκης Σάκλερ, που ήταν τμήμα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, για να τινάξω, πριν μπω στο κτίριο, την ομπρέλα με τα μπλε-πράσινα καρό. Έβρεχε καταρρακτωδώς. Η βροχή μού έφερνε ευφορία. Ξέπλενε τη θλίψη.
Εγώ, ο Φίλιππος Παπανικολάου τζούνιορ, του γνωστού Φίλιππου Παπανικολάου το μοναχοπαίδι. Είχα κλείσει εισιτήριο για το Λονδίνο, αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα μου. Έπρεπε να μάθω από την πηγή. Το κτίριο ήταν επιβλητικό, βρισκόταν στην οδό Σεντ Τζον, στολισμένο με αψίδες μιας αρχιτεκτονικής ιδιαίτερης και με κλασικές γραμμές που θύμιζαν δωρικό ναό του Απόλλωνα.
Η βιβλιοθήκη έκλεινε στις έξι. Έβγαλα χωρίς χρονοτριβή το κινητό μου για να το ανοίξω –το είχα κλείσει στο αεροπλάνο– και πάτησα το αστεράκι να φωτιστεί η οθόνη. Αφού χαμογέλασα αυτάρεσκα στο είδωλό μου που καθρεφτιζόταν στην οθόνη, κουσούρι από τον μπαμπά, το ξεκλείδωσα. 17.30, 4 Μαΐου 2118. Δεν είχα και πολύ καιρό.
Ρώτησα ένα φύλακα με σκυθρωπή όψη –σαν τον καιρό της Αγγλίας– να με οδηγήσει στην αίθουσα των παπύρων της περιοχής Οξυρρύγχου της Αιγύπτου και προχώρησα προς τα εκεί βιαστικά. Έφτασα σε μια μεγάλη αίθουσα και έψαξα να βρω τον τόμο 69, Oxy LXIX με αριθμό 4711, του 6ου αιώνα μ.Χ. Άρχισα να κοιτάζω τα εκθέματα των παπύρων, όλα προσεκτικά τοποθετημένα μέσα στις βιτρίνες.
Με την καρδιά να φτερουγίζει στο στήθος, έσκυψα από πάνω και προσπάθησα να διακρίνω τι λένε τα στιχάκια (επικά ελεγειακά δίστιχα), γραμμένα με παράξενα, μισοσβησμένα γράμματα στην αρχαία ελληνική. Δίπλα είχε τις επεξηγήσεις στα αγγλικά. Ήταν σύντομες μυθολογικές αφηγήσεις για την προϊστορία του Νάρκισσου, γραμμένες σε χειρόγραφα του 72 π.Χ. από τον Έλληνα ποιητή Παρθένιο, που έζησε στη Νίκαια της Βιθυνίας.

1. Το αγόρι είχε σκληρή καρδιά
2. και όλους τους μισούσε.

3. Στην όψη του αναγνώριζε
4. τον έρωτα που ζούσε.

5. Γλυκός σαν ένα όνειρο
6. αυτάρεσκα κοιτούσε.

7. Την ομορφιά του στην πηγή
8. με οδυρμούς θρηνούσε.

9. …και το αίμα του
10. χύθηκε στη γη².

Βαρύθυμος και απορροφημένος στις σκέψεις μου, κάθισα σ’ έναν πλαϊνό πάγκο, για να συμβουλευτώ τον ιστορικό οδηγό που είχα φέρει μαζί μου από τη βιβλιοθήκη του πατέρα μου. Μου είχε μιλήσει για το θέμα αόριστα. Κάθε φορά που του ζητούσα διευκρινίσεις, απαντούσε λακωνικά.
– Όταν μεγαλώσεις, θα μάθεις περισσότερα, μου έλεγε.
Και έμαθα, αλλά όχι από αυτόν.
Η ιστορία του Νάρκισσου –γραμμένη από τον Ρωμαίο ποιητή Οβίδιο– ήταν η επικρατέστερη.
Με την ερωτευμένη Ηχώ να τον καλεί. Θανάτου και απελπισίας αντίλαλος³.

……

2100 στο «Μητέρα», Τμήμα Γενετικής, Τράπεζα Ωαρίων και Σπέρματος. Ο Απόλλωνας σαν να ζωντάνεψε. Με βάδισμα αργό και σταθερό, που απέπνεε ψυχική πληρότητα. Κάτω από τη λευκή, λεπτή φόρμα διαγραφόταν το γυμνασμένο σώμα του. Στην μπρούντζινη ταμπέλα στην είσοδο, κοντοστάθηκε. Για να δει το είδωλό του. Τα ανοιχτόχρωμα, μακριά του μαλλιά από μετάξι κυμάτιζαν απαλά στους ώμους, καθώς περπατούσε για να μπει στο ασανσέρ.
Είχε βλέμμα αυστηρό και κοφτό, που έκρυβε μια βαθύτερη αθωότητα, αλλά και διαστροφική τρυφεράδα. Το πρόσωπο επιμελώς αξύριστο· μια λεπτή σκιά από γένια διαγραφόταν, που σκλήραινε λίγο τα χαρακτηριστικά του, προσδίδοντας ανεμελιά και αρρενωπότητα. Χείλη μελένια χαμογέλαγαν αχνά, σαν να ήθελαν να κρύψουν μυστικά. Μάτια λάγνα, λαμπερά, φευγάτα, που πρόδιδαν μια παιδική ντροπαλοσύνη.
Το ασανσέρ σταμάτησε στον προτελευταίο όροφο· του έμενε ακόμα ένας. Δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Πετάχτηκε έξω από το ασανσέρ, δύο δύο τα σκαλιά, μέχρι να βρει τη διπλή, ξύλινη πόρτα υποδοχής του Τμήματος Γενετικής στον τελευταίο όροφο.
– Φίλιππος Πα-πα-νι-κο-λά-ου, απάντησε κοφτά στο θυροτηλέφωνο, τονίζοντας τις συλλαβές με φωνή βαριά αλλά παιχνιδιάρικη.
Η διπλή πόρτα άνοιξε γρήγορα. Μπήκε μέσα φουριόζικα. Σαν να αιωρούνταν πέντε πόντους πάνω από το έδαφος. Μια θεϊκή οπτασία που δραπέτευσε από το όνειρο. Η κοπέλα τον γνώρισε αμέσως και έτρεξε να τον υποδεχθεί. Φορούσε άσπρη, ιατρική μπλούζα με το σήμα της ειδικότητάς της. Είχε λουκ διαστημικό – μαλλιά κοντά, κομμένα σχεδόν με την ψιλή, χαρακτηριστικά προσώπου τραβηγμένα, σαν Αρειανή. Τον οδήγησε στο σαλόνι.
Μπεζ, γυαλιστερά μάρμαρα, γκρι ταπέτα στο δάπεδο, λιτή πολυτέλεια σε χάι-τεκ ατμόσφαιρα, πίνακες γνωστών ζωγράφων στους τοίχους, με ακαθόριστα σχέδια και σχήματα· σαν χώρος υποδοχής σε εγκατάσταση σπα ή σε πολυτελές ιατρείο. Μια προσωρινή απόσυρση από την καθημερινότητα. Βούλιαξε στον καναπέ και στις σκέψεις του. Έγειρε το κεφάλι στο μαξιλάρι.
Δεν πρόλαβε να χαλαρώσει. Τον κάλεσαν αμέσως. Ήταν άπρεπο να περιμένει εκτεθειμένος στην περιέργεια των άλλων. Πολιτική της εταιρείας – για τους επώνυμους, ένας λόγος παραπάνω. Τον οδήγησαν στο βάθος του διαδρόμου, στο γραφείο της διευθύντριας, κυρίας Ευαγγελίας Άντερσον-Γλινού, που ήταν επικεφαλής της Πτέρυγας Γενετικής και Εμβρυολογίας στο «Μητέρα». Είχε προσωπικό ραντεβού.
Μόλις ο Φίλιππος μπήκε μέσα, εκείνη σηκώθηκε αμέσως από το γραφείο της για να τον χαιρετήσει. Ύστερα κάθισε πάλι, έβγαλε τα γυαλιά της και τον περιεργάστηκε.
– Σπουδαία νέα, κύριε Παπανικολάου, είπε με ελεγχόμενη οικειότητα, με μια φωνή μπάσα κι ένα χαμόγελο που φώτισε για λίγο το πρόσωπό της.
Η κυρία Άντερσον, γύρω στα πενήντα πέντε. Ευγενική φυσιογνωμία, αλλά προσωπικότητα από ατσάλι. Μια διεθνώς αναγνωρισμένη επιστήμων, με πενταετές συμβόλαιο με τον Όμιλο Ιατρικής.
– Όπως σας εξήγησα και από το τηλέφωνο, πρόσθεσε σε άπταιστα ελληνικά αλλά με εγγλέζικη προφορά, βρέθηκαν τρεις δότριες ωαρίων συμβατές με τον δικό σας τύπο. Με συγχωρείτε για τη μεγάλη καθυστέρηση, αλλά τα ζητήματα αυτά είναι χρονοβόρα. Ερευνήσαμε το θέμα σας διεξοδικότερα. Κινήσαμε τις διαδικασίες με τις Τράπεζες Γενετικής με τις οποίες συνεργαζόμαστε στην Ευρώπη και την Αμερική, ώστε να επιλέξουμε τη σωστή μέθοδο παρεμβατικής τεχνικής. Όχι βιασύνες.
Δεν μίλησε. Συνέχισε να την κοιτάζει με μια έκφραση στεγνής ευγένειας και δυσπιστίας.
Έχω κουραστεί να περιμένω. Δεν με πήραν δα και τα χρόνια, αλλά αυτό το πρότζεκτ καταντάει να είναι πολύ ψυχοφθόρο.
– Μείνετε ήσυχος, κύριε Παπανικολάου, του απάντησε διαβάζοντας τη σκέψη του. Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία. Αφού έγινε εξονυχιστικός έλεγχος υγείας στις δότριες, ζητήθηκε να οργανωθεί ένα πλήρες πορτφόλιο για κάθε δότρια και είμαστε έτοιμοι να σας το παρουσιάσουμε.
– Δεν πάμε παρακάτω; είπε βιαστικά ο Φίλιππος – η φράση του ξέφυγε άθελά του,
– Αλλά και πάλι, συνέχισε η γιατρός, χωρίς να δώσει σημασία στη διακοπή, αν γίνει οποιοδήποτε λάθος, θα επιβαρύνει την εταιρεία, και το βρέφος θα το διαθέσουμε αλλού.
Εμπόριο παραγωγής παιδιών, σκέφτηκε αποδοκιμαστικά ο Φίλιππος, σαν να είχε μετανιώσει που είχε πάει.
– Όπως έχουμε πράξει ήδη για σας με τις άλλες τρεις απόπειρες… Άλλωστε, δεν πέσαμε και τόσο έξω …
– Θυμάμαι, θυμάμαι πολύ καλά, την έκοψε με ειρωνικό τόνο ο διάσημος ρέκορντμαν του υγρού στίβου, με διεθνή καριέρα στον αθλητισμό.
Αφού θέλω να γίνω πατέρας, άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
– Στην πρώτη περίπτωση παρουσίασε ένα μικρό ελάττωμα στη σπονδυλική στήλη.
– Μια δυσμορφία στη σπονδυλική στήλη… κοινώς καμπούρα… Το παιδί του Φίλιππου Παπανικολάου με καμπούρα!
Η γιατρός προσπέρασε το σχόλιο και συνέχισε την ενημέρωση.
– Στη δεύτερη απόπειρα δεν ήταν αρμονικά τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.
– Έμοιαζε με τέρας, θέλετε να πείτε! πρόσθεσε ο Φίλιππος, κάνοντας μια γκριμάτσα απέχθειας σαν να έδιωχνε ένα κουνούπι από τους ώμους του. Τι δουλειά είχα εγώ με αυτό;
– Και με την τρίτη προσπάθεια ξεπεράσαμε όλες τις παραπάνω δυσκολίες, τόνισε η κυρία Άντερσον. Για να έχουμε μια ασφαλή εμβρυομεταφορά, εφαρμόσαμε τη μέθοδο εξωσωματικής γονιμοποίησης. Με τη νέα μέθοδο πρόβλεψης, πετύχαμε να έχουμε μια άριστη εμφάνιση, μαζί με όλα τα υπόλοιπα. Από τον τέταρτο μήνα, συνεχίσαμε να παρακολουθούμε την ανάπτυξή του με σκιαγράφηση των μικρομοριακών μεταβολών καθώς και της φυσιολογίας του. Όμως, παρ’ όλα αυτά, κόμπιασε λιγάκι η γιατρός, δεν κάναμε καλή πρόβλεψη των ικανοτήτων του. Δηλαδή, δεν καταφέραμε να έχουμε πλήρη έλεγχο της εικόνας του πνευματικού, ψυχικού, αλλά και σωματικού του πεδίου, που ήταν άλλωστε και το ζητούμενο. Με λίγα λόγια, εξασφαλίσαμε την εμφάνιση αλλά όχι τις άριστες αθλητικές επιδόσεις και την προσωπικότητα του διάσημου μπαμπά του, πρόσθεσε με κομπασμό.
– Με συγχωρείτε, είπε αλαζονικά ο Φίλιππος, διακόπτοντας την ατέλειωτη επιστημονική πολυλογία της. Προσποιήθηκε ότι δεν είχε ακούσει το ειρωνικό κομπλιμέντο, αλλά μια ξαφνική λάμψη στο πρόσωπο τον πρόδωσε.
Έβγαλε από την τσέπη το κινητό του και το άνοιξε, δήθεν για να διαβάσει τα μηνύματα· άλλη μια ευκαιρία να θαυμάσει το πρόσωπό του στην οθόνη τελευταίας τεχνολογίας του τηλεφώνου του. Αμέσως πήρε δυνάμεις, ένιωσε αυτάρκης ξανά. Μια αίσθηση ευφορίας πλημμύρησε το πρόσωπο και το σώμα του.
– Σε αυτή την περίπτωση, επιλέξαμε μία νέα μέθοδο ελέγχου μικρομοριακών μεταβολιτών, με ίδιο προφίλ του DNA του εμβρύου, καθώς και όλων των κυτταρικών διαδικασιών. Η μέθοδος αυτή μπορεί να μας εξασφαλίσει όχι μόνο ένα απολύτως υγιές έμβρυο, αλλά και την πιστή μεταφορά των ζητούμενων ποιοτικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητας και των επιθυμητών ειδικών επιδόσεων του παιδιού.
Από παρόρμηση, ο Φίλιππος χάιδεψε ασυναίσθητα τα γένια στο πηγούνι του.
– Ο γιος μου πρέπει να γίνει φτυστός εγώ. Σας καλεί το καθήκον και η πατρίδα. Και κάποιες προσωπικές φιλοδοξίες μου, πρόσθεσε κοιτώντας την κατάματα, προστακτικά.
– Δηλαδή, μας ζητάτε να γίνουμε θεοί, είπε υπαινικτικά ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής της. Δεν περίμενε απάντηση. Σε λίγο καιρό θα έχουμε έτοιμο το διάδοχο, τον Φίλιππο Παπανικολάου τζούνιορ! Ακριβώς όπως τον ονειρεύεστε. Ίδιο και απαράλλακτο. Σήκωσε το δείκτη του χεριού της και τον κούνησε με νόημα μπροστά στο πρόσωπό του. Χωρίς άλλη καθυστέρηση, αν κάποια από τις δότριες είναι της αρεσκείας σας, προχωρούμε με τις διαδικασίες. Ισχύει βεβαίως και η περίπτωση να επιλέξετε πάνω από μία δότρια, και δύο και τρεις. Τότε, θα πειραματιστούμε με μεγαλύτερο αριθμό ωαρίων, μειώνοντας ακόμα περισσότερο το ρίσκο αποτυχίας της μεταφοράς στο έμβρυο των ειδικών δεξιοτήτων που επιθυμούμε. Βέβαια, η επιλογή αυτή θα σας κοστίσει κάτι παραπάνω, αλλά αξίζει τον κόπο.
Τον κοίταξε θριαμβευτικά τονίζοντας με νόημα την τελευταία φράση.
Με έναν αστραπιαίο τρόπο, σαν ζογκλέρ, έβγαλε από το φάκελό του τρεις φωτογραφίες, από τη νηπιακή, την παιδική και την εφηβική του ηλικία, τις τοποθέτησε πάνω στο γραφείο της και τις συνέκρινε με τις αντίστοιχες φωτογραφίες στις ίδιες ηλικιακές κατηγορίες από τους φακέλους των δοτριών.
– Κατ’ εικόνα και ομοίωση!
Ο Φίλιππος της έγνεψε καταφατικά.
Τις κοίταγε συγκινημένος. Τα λεφτά δεν είχαν καμία σημασία, αρκεί το όνειρό του να γινόταν πραγματικότητα.
– Όπως βλέπετε, ο κλάδος της Γενετικής έχει προχωρήσει. Είμαστε πια στο 2100. Βέβαια, είναι κατανοητό ότι τα νεογέννητα θα παρακολουθηθούν μέχρι να κλείσουν τουλάχιστον ένα τρίμηνο κοντά μας, για να είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι όλα βαίνουν καλώς, σύμφωνα με τις προβλέψεις και τις προσδοκίες μας.
Η ιατρική πολυλογία της τον είχε κουράσει. Αλλού έτρεχε τώρα ο νους του. Στο χωριό του, τις Θεσπιές Βοιωτίας, στα παιδικά του χρόνια, σκληρά χρόνια και δύσκολα.
Ο πατέρας μου, Κηφισό τον λέγανε, ήταν γεωργός, με δυσκολία έβγαζε το μεροκάματο. Τον βοηθούσα στο αλέτρι, ενώ η μητέρα μου, η κυρά Λειριόπη, κοίταζε τα κτήματα. Μοναχογιός και πανέμορφος. Το χωριό όλο ερωτευμένο, αγόρια και κορίτσια. Εγώ όμως τους απέρριπτα…
Η κυρία Άντερσον συνέχισε.
– Παράλληλα με τις γνωστές υπηρεσίες μας, όπως σας είπα και προηγουμένως, η εταιρεία κάνει προσπάθειες να βοηθήσει και τα υπογόνιμα ζευγάρια να αποκτήσουν ένα υγιές παιδί. Ήδη τα βρέφη που έχετε απορρίψει έχουν δοθεί για υιοθεσία και είναι όλοι πολύ ευτυχισμένοι, γονείς και παιδιά. Με την πρόοδο της Γενετικής, ακόμα και η ευτυχία μπορεί να αγοραστεί, ξέρετε… Βλέπετε, το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στη χώρα μας εξακολουθεί να είναι σημαντικό. Τα δικά σας παιδιά έχουν υιοθετηθεί από τρεις οικογένειες στην Ελλάδα. Για όλα υπάρχει ζήτηση.
Μέχρι να με στείλουν οι γονείς μου να σπουδάσω στην Αθήνα, στα ΤΕΦΑΑ, συνέχισα τις προπονήσεις υγρού στίβου στον Πανελλήνιο. Με πολλές νίκες, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το αθλητικό μου άστρο διαγραφόταν λαμπρό.
– Η συγκεκριμένη μέθοδος της παρεμβατικής τεχνικής, δηλαδή ο συνδυασμός της εξωσωματικής με την πυρηνική μεταφορά, καθώς και με την κλωνοποιημένη γονιμοποίηση, έχει εξελιχθεί. Στο πρώτο στάδιο, από το ωάριο των δοτριών που έχετε επιλέξει, αφαιρούνται οι πυρήνες τους και στο κάθε απύρηνο ωάριο εμφυτεύεται ο πυρήνας του δικού σας κυττάρου.
Δεν είχα φίλους, ούτε φίλες, δεν τους χρειαζόμουν. Είχα αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στον πρωταθλητισμό. Πού καιρός για κάτι σοβαρό με τις γυναίκες. Άλλωστε, ήταν όλες τους ανούσιες και βαρετές. Αυτές όμως με φλέρταραν. Στα καφέ και στα ρεστοράν, γύριζαν προς το μέρος μου το κεφάλι τους και με έτρωγαν με τα μάτια σαν σαρκοβόρα φυτά. Εγώ αγαπούσα τον Φίλιππο και το κολύμπι.
– Μια πιο εξελιγμένη μέθοδος είναι ο συνδυασμός πυρήνων γαμετικών κυττάρων –ωαρίων και σπερματοζωαρίων– με σωματικά κύτταρα, ώστε να αποδοθούν πληρέστερα κάποιες γενετικές πληροφορίες, συνέχισε η γιατρός το μονόλογο. Στο επόμενο στάδιο εφαρμόζονται χημικά ή ηλεκτρονικά ερεθίσματα, ώστε να επιτευχθεί η διαίρεση του ωαρίου σαν να πρόκειται για νέο γονιμοποιημένο ωάριο. Η διαίρεση των ωαρίων των δοτριών ενδέχεται να επιταχύνει και την εμβρυϊκή ανάπτυξη⁴.
Το σπίτι μου ήταν ένα ρετιρέ που έβλεπε στον Λυκαβηττό. Και η ταράτσα δική μου. Είχα φτιάξει εκεί μια μεγάλη πισίνα για τις προπονήσεις μου. Μου άρεσε να κάθομαι στο πλάι της πισίνας και να καθρεφτίζομαι στα νερά της μαζί με τον Λυκαβηττό.
– Τότε εμφυτεύεται το ωάριο με εξωσωματική γονιμοποίηση, και η εμβρυϊκή ανάπτυξη πραγματοποιείται σαν κανονική κύηση, αλλά με προεπιλεγμένα γενετικά χαρακτηριστικά. Αν δεν έχετε κάποια άλλη απορία, κύριε Παπανικολάου, μπορούμε να προχωρήσουμε άμεσα σε μια ημίωρη παρουσίαση στο βίντεο-γουόλ, όπου θα παρακολουθήσουμε τη ζωή αυτών των δοτριών που επιλέξατε.
Χρυσός Ολυμπιονίκης στην κολύμβηση. Οι τοίχοι του διαμερίσματος όλοι καλυμμένοι με φωτογραφίες μου και μετάλλια. Δεν ήμουν μόνος. Είχα και το σκύλο μου, τον Μαρξ, παρέα.
– Περιλαμβάνει προφίλ και ανφάς του προσώπου και του σώματος κάθε δότριας, καθώς και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της, ύψος, βάρος, χρώμα μαλλιών, σχήμα προσώπου, ματιών, μαζί με ένα πλήρες ιατρικό δελτίο συνοδευόμενο από ένα τεστ προσωπικότητας το οποίο εμβαθύνει στα χαρακτηριστικά που ζητήσατε.
Το μυαλό του Φίλιππου συνέχισε να ταξιδεύει αλλού. Άκουγε τα μισά.
Με τους γιατρούς δεν τα πάω καλά.
– Μπορούμε μάλιστα να έχουμε ανοιχτή ακρόαση και συνομιλία με τις δότριες μέσω Skype, για να υποβάλετε ερωτήσεις. Έχουμε διαθέσιμες και τις φωτογραφίες των γονέων και άλλων συγγενών τους πρώτου βαθμού, σε δέκα διαφορετικές ηλικίες – από ενός μηνός μέχρι εκατό, και πιο πάνω ακόμα.
Το γιο τον ήθελε οπωσδήποτε.
Ο μόνος τρόπος να παραμείνω αθάνατος… Είναι δύσκολο να ξορκίσω αλλιώς το μύθο…
– Βανέσα, είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε την παρουσίαση. Χαμήλωσε τα φώτα, σε παρακαλώ. Αρχίζουμε με τη δότρια νούμερο ένα, Μαρίνα Φραντζή. Είναι είκοσι τεσσάρων χρονών, από την Ήπειρο, ψηλή, με ωραίες αναλογίες και με άριστες επιδόσεις στην κολύμβηση στους τελευταίους Πανευρωπαϊκούς. Έχασε τους γονείς της πρόσφατα σε αυτοκινητιστικό και χρησιμοποιεί την Τράπεζά μας για να φυλάξει τα ωάρια της σε περίπτωση τραυματισμού, ενώ παράλληλα είναι δότρια.
Με είχαν αναλάβει οι καλύτεροι ξένοι προπονητές, γιατί διέβλεπαν μέλλον λαμπρό. Ήμουν πειθαρχημένος και επίμονος. Είχα να διαλέξω, προσωπική ζωή ή πρωταθλητισμό.
– Αμέσως μετά είναι η δότρια νούμερο δύο, η γλυκιά Κάθριν Γουέλς, από την Αυστραλία, με αδέλφια Ολυμπιονίκες στους τελευταίους Ολυμπιακούς, τον Πίτερ και τον Στίβεν Γουέλς, στο άλμα επί κοντώ και στην ελεύθερη κολύμβηση.
Μπλα μπλα μπλα. Ένα συνεχές μπλα μπλα. Τα αυτιά μου βούιζαν. Να τελειώνουμε.
– Η τρίτη δότρια είναι η Αμερικάνα Μπάρμπαρα Ρίβερ, από το Οχάιο. Μένει στην Αγγλία και είναι προπονήτρια υγρού στίβου στους εφήβους, σε ένα αθλητικό σωματείο στο Λονδίνο, και εθελόντρια ωαρίων με προοπτική ανταλλαγής με το σπέρμα κάποιου που έχει τις δικές σας προδιαγραφές. Τώρα βλέπετε σε μεγέθυνση τα χαρακτηριστικά του προσώπου και του σώματός της σε διάφορες ηλικίες, συγκριτικά με τα δικά σας στις αντίστοιχες ηλικίες, και πώς αυτά εξελίσσονται.

……

Στη λίμνη Βουλιαγμένης. Λίγο πριν βγει ο ήλιος. Ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Απρίλη του 2118. Στεκόμουν όρθιος και καθρεφτιζόμουν στο νερό. Εγώ, ο Φίλιππος Παπανικολάου, προπονητής τώρα του υγρού στίβου. Αν και έχω μεγαλώσει, το σώμα μου εξακολουθεί να είναι ελκυστικό. Ανοιχτές ωμοπλάτες, γραμμώσεις σοφά σκαλισμένες, δέρμα μελαψό, χρυσαφί το χειμώνα από το σολάριουμ.
Την πλάτη γύρισα τώρα προς το νερό, το είδωλό μου να θαυμάσω από πίσω. Χάιδεψα ασυναίσθητα τα οπίσθια – δύο πέτρινες μπάλες σφαιροβόλου με δυο λακκουβίτσες να τις στολίζουν. Αισθανόμουν παράξενα. Γλίστρησα μέσα σαν χέλι. Το ιαματικό νερό, αν και κρύο στην αρχή, μου έκανε καλό. Καμιά πεντακοσαριά μέτρα κρόουλ για ζέσταμα. Ύστερα ελεύθερη κολύμβηση. Κολυμπούσα σαν αφηνιασμένος, πάνω κάτω τη λίμνη, μήπως και ξορκίσω το κακό.
Βγήκα και τύλιξα το σώμα μου με μια λευκή πετσέτα του Εθνικού Ομίλου Κολύμβησης, με τον οποίο συνεργαζόμουν. Κάθισα στην άκρη, πλάι στα βραχάκια από τη μεριά της σπηλιάς. Τα νερά φαινόντουσαν γαλήνια στην επιφάνεια· μέσα ήταν μαύρα και διψασμένα.
Με το γιο μου δεν τα πηγαίναμε καλά. Είχε μεγαλώσει. Ήταν ωραίος. Τον φθονούσα. Το πρόσωπό μου –μια μάσκα θλιμμένη– αντανακλούσε στο νερό.
Έφεξε, μόλις.
– Φίλιππε!
Φίλιππε …λίππε …ίππε! με καλούσε μια φωνή απ’ τη σπηλιά.
Γύρισα αμέσως να κοιτάξω προς τη μεριά απ’ όπου ερχόταν η φωνή.
– Είναι κανείς εκεί; φώναξα… Κανείς εκεί;
– Κανείς εκεί …νεις εκεί; ακουγόταν πίσω μου η ηχώ.
– Φίλιππε!…
– Φίλιππε …λίππε …πε, απαντούσε πάλι η ηχώ, μασώντας τις συλλαβές.
Ξάφνου, ένας θόρυβος από απέναντι, σαν κάτι να γινόταν. Κάποιοι έτρεχαν από την άλλη μεριά της λίμνης. Έστρεψα το κεφάλι να δω καλύτερα. Το όνομά μου –σαν μουσική υπόκρουση– εξακολουθούσε να ηχεί ρυθμικά. Πέντε έφηβοι, ο ένας πίσω από τον άλλο, να τρέχουν γυμνοί σε παράταξη. Και οι πέντε απολύτως όμοιοι. Εγώ στα δεκαοχτώ! Τα κλωνοποιημένα παιδιά μου! Αυτά που είχα απορρίψει στην Τράπεζα Σπέρματος χρόνια πριν. Συνέχισαν το τρέξιμο γύρω γύρω από τη λίμνη με ίσες δρασκελιές. Πέντε στητά πέη τριανταφυλλένια να κινούνται πέρα δώθε.
– Φίλιππε… εξακολουθούσαν να με καλούν.
Η φωνή έβγαινε από το βάθος της λίμνης. Το κάθε πλάσμα φεύγει με τη δική του μουσική.
Μόλις συμπλήρωσαν και δεύτερο γύρο, σταμάτησαν και άρχισαν να βουτούν. Ο ένας πίσω από τον άλλο. Έρχονταν προς το μέρος μου. Απειλητικά. Πέντε Φίλιπποι με τη μορφή μου. Με κύκλωσαν. Με κινήσεις αυτόματες, ρομποτικές, σαν Αρειανοί που είχαν από θάνατο ξυπνήσει. Με μάτια ξένα, υπερκόσμια, με κοίταζαν επίμονα, κατάματα. Να λογαριαστούμε. Γύρισα και κοίταξα πάλι το είδωλό μου που καθρεφτιζόταν στα νερά. Και άλλα πέντε, όμοια μ’ εμένα. Με τράβηξαν μέσα.

……

Την ίδια μέρα. Αργότερα. Προς το μεσημέρι. Από τη μεριά όπου καθόταν ο Φίλιππος. Ένα υποκίτρινο λουλούδι είχε φυτρώσει. Ένας νάρκισσος. Η μυρωδιά του έφτανε μέχρι τους λουόμενους. Κατά κύματα.